گلایه های خدا (1)

گلایه های خدا

امروز یه نامه داشتم از طرف خدا، اولش خیلی خوشحال شدم آخه فکر کردم حتما پول فرستاده یا اجابت یکی از دعاهام رو حواله کرده.

ولی وقتی نامه رو باز کردم یه کاغذی دیدم با خط زیبایی نوشته بود:

بنده من! هر بار که در زدی، من در رو به روت باز کردم اما تو رفته بودی. وقتی در می زنی، زود نا امید نشو، صبر کن حتما میام و در رو به روت باز می کنم، مگه من خدای تو نیستم؟ مگه من قاضی الحاجات نیستم؟

بنده من بادته اون روز فلان حاجت رو داشتی، اومدی در خونه من، اما تا در رو باز کردم دیدم رفتی خونه یکی دیگه رو در میزنی. اگه فقط چند دقیقه صبر کرده بودی حاجتت رو بهت داده بودم ولی...

مگه من نگفته بودم دوست ندارم در هیچ خونه ای رو بزنی به جز خونه من؟

یادته یه روزی فلان چیز رو میخواستی، به همه عالم و آدم رو زدی و نا امیدت کردن، تازه یادت افتاد خدایی داری، داشتی میومدی خونه من، که توی راه حاجتت رو پیدا کردی و دوباره منو یادت رفت؟

اون روز من بودم که حاجتت رو جلوی راه گذاشتم، تو برداشتی و رفتی بدون اینکه فکر کنی کار من بوده.

مستندات:

1. مـُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى وَ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ جَمِيعاً عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ وَ حَفْصِ بْنِ الْبَخْتَرِيِّ وَ غَيْرِهِمَا عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قـَالَ إِنَّ الْعـَبـْدَ إِذَا عـَجَّلَ فـَقـَامَ لِحَاجَتِهِ يَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَ مَا يَعْلَمُ عَبْدِي أَنِّي أَنَا اللَّهُ الَّذِي أَقْضِي الْحَوَائِجَ. (اصول کافی جلد 4 صفحه 223 حدیث دوم)

امام صادق علیه السلام: همانا بنده چون شتاب كند و براى كار (هاى ) خود برخيزد (و بدنبال كار خود رود) خداى تبارك و تعالى فرمايد: آيا بنده من نداند كه براستى منم آن خدائى كه حاجتها را بر آوردم .

 

2. عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ حُسَيْنٍ الْأَحْمَسِيِّ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ لَا وَ اللَّهِ لَا يُلِحُّ عَبْدٌ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَّا اسْتَجَابَ اللَّهُ لَهُ (اصول كافى جلد 4 صفحه : 224 رواية : 5)
امام بـاقر عليه السلام: نه به خدا سوگند هيچ بنده اى به درگاه خداى عزوجل اصرار نورزد جز اينكه خداوند دعايش را مستجاب كند.

 

3. مـُحـَمَّدُ بـْنُ يـَحـْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ سَيْفِ بْنِ عَمِيرَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بـْنِ مَرْوَانَ عَنِ الْوَلِيدِ بْنِ عُقْبَةَ الْهَجَرِيِّ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ ع يَقُولُ وَ اللَّهِ لَا يُلِحُّ عَبْدٌ مُؤْمِنٌ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِي حَاجَتِهِ إِلَّا قَضَاهَا لَهُ (اصول كافى جلد 4 صفحه : 224 رواية :3)
وليد بن عقبه هجرى گويد: شنيدم امام باقر عليه السلام فرمود: به خدا سوگند هـيـچ بـنـده اى در دعـا پـافـشـارى و اصـرار بـه درگـاه خـداى عزوجل نكند جز اينكه حاجتش را برآورد.